Szetając z kłamliwym licem

Dla większości tubylców mentalna mapa dzielnicy Shuto Orizari ogranicza się do przestrzeni handlowej. Praktycznie całe Skopje ubiera się wszak w Szutce, gdzie możesz znaleźć importowane głównie z Turcji wszelkie kolory, kształty i rozmiary odzieży i obuwia, wśród których krzyczą Lacosta, Nike, Adidas i niezastąpione D&G. Oprócz jęków mody za kilkaset denarów można tam kupić kolczyki i bransoletki, kosmetyki, trochę naczyń, filmy i płyty z muzyką, w tym z lokalnych wytwórni. A wszystko „so popust”, znaczy okazyjnie, po przecenie.

Mało kto zapuszcza się w boczne uliczki Szutki, gdzie obok niewielkich sklepów, piekarni i baraków stoją wille i restauracje, kafejki internetowe i kawiarnie, a życie wprost tętni, także nocą.

„…na dyskotekę do Szutki?? …” wyraz twarzy rozmówcy zdradza chwilowe podejrzenia w stosunku do mojej psychicznej stabilności. A jednak Romowie nie znikają z powierzchni świata po zamknięciu straganów, a ich egzystencja nie ogranicza się do grupy dzieci i kalek proszących o pieniądze na Plosztad, w centrum Skopje.

fotograficznie

zapraszam: http://picasaweb.google.pl/imavreme

Szutka, szkoły i NGOsy, czyli o próbie dotarcia do władz różnych :]

To, co widzisz, zależy od tego, jak patrzysz; trzeba by lat medytacji by wychwycać wszystkie szczegóły krajobrazu, zwracać uwagę na detale. Krajobraz jest emocjonalny a patrzenie jest kontekstualną interakcją, dopóki receptorem obrazu jest człowiek. Chodząc po ulicach Szutki w skórze wizytatorki / turystki robiłam zdjęcia biegającym dzieciom, konikom na płotach domów. Ładne słońce i pogoda, uczynność przechodniów i ogólne podniecenie towarzyszące wizycie Nikoli Gruevskiego kilkanaście dni temu sprawiały, że mojej percepcji umykały śmieci, malał brud i wszechobecna nędza. Inaczej patrzyłam jadąc na spotkanie w szkole, wyczulona na użyteczność miejsca, na potrzeby dzieci i moją własną chęć zrobienia tam czegoś rozwojowego.

Szkoła “Bracia Ramiz i Hamid” znajduje się przystanek przed bazarem. Trzeba przejść kawałek skośną uliczką w prawo, pokonać błoto, przedrzeć się przez zawalone stertami śmieci i plastikowych butelek boisko by dojść do drzwi szkoły. Przed podłużnym budynkiem z czerwonej cegły stały grupki chłopców i mężczyzn palących papierosy; na schodach siedziała ubrana w chustę „żebralna” babcia a na najniższej płaszczyźnie obrazu plątały się dzieci ubabrane tak, że wkomponowywały się w krajobraz. Drzwi szkoły otwiera klucznik, od progu nauczycielka biologii prowadzi mnie do gabinetu dyrektorki. Mijam duży holl świecący brakiem zdjęć i plakatów, kilka podobnych korytarzy i drzwi do klas.

Mucha śmierdzi; edukacji ciąg dalszy

Gdyby ktokolwiek powiedział mi jakiś czas temu, że będę zajmowała się eko-edukacją może i bym uwierzyła… ale tak na prawdę nie planowałam zajmować się tym w skali większej niż… cóż, w ogóle tego nie planowałam:) Tymczasem niemalże z dnia na dzień mój powstały trochę przypadkiem eko-projekt rozrasta się i wypuszcza korzonki w coraz to nowe przestrzenie. Najbardziej męcząca jest nuda, więc dopóki mój projekt  dla kobiet-liderek leży w Agencji Młodzieży i Sportu czekając na akredytację, wymyślam co robić, aby się nie nudzić.

Nowi ludzie i nowe idee najczęściej pojawiają się przypadkiem; na szkoleniu genderowym w Kavadarci poznałam dziewczynę ze Skopje, działającą w lokalnym NGO; wymieniłyśmy się numerami telefonów, i kiedy już kompletnie o tym zapomniałam, zadzwoniła zapraszając mnie na spotkanie organizacji. W dzień spotkania zamiast niej zadzwonił organizacyjny boss z informacją że spotkanie tak, aktualne, ale z nim i kilkorgiem znajomych. Z konsumpcji jabłkowo-cynamonowej herbaty w centrum wyłoniła się współpraca; oto “Mladi za Mladi” organizują akcję sprzątania Skopje, na której chętnie zobaczą “moje” dzieci z Eko-grupy, czternastego marca. Ekologia pojawia się  tam gdzie spodziewam się gender;)

Szutka; rozpoczęcie budowy Romskiego liceum

Wczoraj pojechałam do Szutki; ideą był po prostu spacer po największej romskiej dzielnicy w Europie, znanej w Skopje głównie z największego i najtańszego bazaru. Szutka położona jest w północnej części Skopje i zamieszkuje ją ponad 57 tys Romów; dojechać można tam autobusem 19 , na przykład z Bit Pazaru; nieprzypadkowe połączenie: Bit-Pazar – Szutka:) Skopjanie najczęściej ograniczają swoje wizyty w Szuto Orizari do głównej handlowej ulicy i bazarowych alejek. My (jako że byłam w towarzystwie) skręciliśmy w prawo, by przejść się pomiędzy domami i zobaczyć część mieszkalną Szutki. Idąc ulicą Waszyngtońską…

.

.

.

Gjupci, Cyganie, Roma

… fotograficznie

Nieformalna mapa Skopje: niebezpieczne areały

Ostrzeżenia przed bit pazarem, prywatnymi autobusami, dzielnicą Gazi Baba, Szutką, należą do najczęstszych komunikatów, jakie słyszę z ust Macedończyków.