Szetając z kłamliwym licem

Dla większości tubylców mentalna mapa dzielnicy Shuto Orizari ogranicza się do przestrzeni handlowej. Praktycznie całe Skopje ubiera się wszak w Szutce, gdzie możesz znaleźć importowane głównie z Turcji wszelkie kolory, kształty i rozmiary odzieży i obuwia, wśród których krzyczą Lacosta, Nike, Adidas i niezastąpione D&G. Oprócz jęków mody za kilkaset denarów można tam kupić kolczyki i bransoletki, kosmetyki, trochę naczyń, filmy i płyty z muzyką, w tym z lokalnych wytwórni. A wszystko „so popust”, znaczy okazyjnie, po przecenie.

Mało kto zapuszcza się w boczne uliczki Szutki, gdzie obok niewielkich sklepów, piekarni i baraków stoją wille i restauracje, kafejki internetowe i kawiarnie, a życie wprost tętni, także nocą.

„…na dyskotekę do Szutki?? …” wyraz twarzy rozmówcy zdradza chwilowe podejrzenia w stosunku do mojej psychicznej stabilności. A jednak Romowie nie znikają z powierzchni świata po zamknięciu straganów, a ich egzystencja nie ogranicza się do grupy dzieci i kalek proszących o pieniądze na Plosztad, w centrum Skopje.

fotograficznie

zapraszam: http://picasaweb.google.pl/imavreme

Szutka, szkoły i NGOsy, czyli o próbie dotarcia do władz różnych :]

To, co widzisz, zależy od tego, jak patrzysz; trzeba by lat medytacji by wychwycać wszystkie szczegóły krajobrazu, zwracać uwagę na detale. Krajobraz jest emocjonalny a patrzenie jest kontekstualną interakcją, dopóki receptorem obrazu jest człowiek. Chodząc po ulicach Szutki w skórze wizytatorki / turystki robiłam zdjęcia biegającym dzieciom, konikom na płotach domów. Ładne słońce i pogoda, uczynność przechodniów i ogólne podniecenie towarzyszące wizycie Nikoli Gruevskiego kilkanaście dni temu sprawiały, że mojej percepcji umykały śmieci, malał brud i wszechobecna nędza. Inaczej patrzyłam jadąc na spotkanie w szkole, wyczulona na użyteczność miejsca, na potrzeby dzieci i moją własną chęć zrobienia tam czegoś rozwojowego.

Szkoła “Bracia Ramiz i Hamid” znajduje się przystanek przed bazarem. Trzeba przejść kawałek skośną uliczką w prawo, pokonać błoto, przedrzeć się przez zawalone stertami śmieci i plastikowych butelek boisko by dojść do drzwi szkoły. Przed podłużnym budynkiem z czerwonej cegły stały grupki chłopców i mężczyzn palących papierosy; na schodach siedziała ubrana w chustę „żebralna” babcia a na najniższej płaszczyźnie obrazu plątały się dzieci ubabrane tak, że wkomponowywały się w krajobraz. Drzwi szkoły otwiera klucznik, od progu nauczycielka biologii prowadzi mnie do gabinetu dyrektorki. Mijam duży holl świecący brakiem zdjęć i plakatów, kilka podobnych korytarzy i drzwi do klas.

Szutka; rozpoczęcie budowy Romskiego liceum

Wczoraj pojechałam do Szutki; ideą był po prostu spacer po największej romskiej dzielnicy w Europie, znanej w Skopje głównie z największego i najtańszego bazaru. Szutka położona jest w północnej części Skopje i zamieszkuje ją ponad 57 tys Romów; dojechać można tam autobusem 19 , na przykład z Bit Pazaru; nieprzypadkowe połączenie: Bit-Pazar – Szutka:) Skopjanie najczęściej ograniczają swoje wizyty w Szuto Orizari do głównej handlowej ulicy i bazarowych alejek. My (jako że byłam w towarzystwie) skręciliśmy w prawo, by przejść się pomiędzy domami i zobaczyć część mieszkalną Szutki. Idąc ulicą Waszyngtońską…

.

.

.

Gjupci, Cyganie, Roma

… fotograficznie