Ohryd

Poprzedni tydzień spędziłam nad jeziorem Ohrydzkim na treningu “środkowego terminu” dla wolontariuszy. W hotelu Slavija-Spektar, oddalonym czterdziesto minutowym spacerem od centrum miasta, dwudziesto kilku osobowy kolaż narodowości.

Vodici

Dziś w Macedonii dzień wolny od pracy, jest święto „Vodici” (in. Bogojavlenje). To dzień upamiętniający ochrzczenie Chrystusa przez Jana Chrzciciela w rzece Jordan, u nas (wg. Gregoriańskiego kalendarza) przypadający na 7 stycznia.  Tego dnia (tj. 19.01) w Macedonii w praktycznie wszystkich zasiedlonych miejscach, gdzie jest jakaś duża woda (rzeka, jezioro, staw), duchowny wrzuca do wody rytualny krzyż a grupa mężczyzn (jeszcze nie słyszałam by robiła to kobieta), skacze do wody by wyłowić krzyż. Ten, komu się to uda, zdobędzie jednocześnie szczęście na cały rok. Jeśli chodzi o płeć skaczących, nie udało mi się dowiedzieć, czy jest ona ograniczona do męskiej na mocy jakiejś reguły, czy po prostu tak się przyjęło. Podobno grupa śmiałków składa się co roku z praktycznie tych samych osób; trzeba być zahartowanym, by skoczyć do rzeki przy 3 stopniach ciepła. Zgłaszać należy się wcześniej, by przejść badania lekarskie kwalifikujące do konkurowania o krzyż.

Jedna z największych w Macedonii imprez tego dnia odbywa się w Ohrydzie (polecam zajrzeć na http://vodici.org );w tym roku oczekuje się tam około 30 tysięcy gości-widzów a do skakanie po krzyż zgłosiło się ponad 400 młodych. Świętem jest także w Ohrydzie jutrzejszy 20 stycznia, który jest „dniem pstrąga” i rozpoczyna okres połowu ryb. W Skopje centrum wydarzeń na Vodici jest Kamen Most, choć osobne rzucanie krzyża jest w każdej dzielnicy.

Wróżby różne o 19:19

Jeśli spojrzysz na zegar a godzina i minuty będą bliźniacze, lub gdy wskazówki zegarka ustawią się jedna na drugiej, to znaczy, że ktoś myśli o Tobie.

Sprawdzalność tym większa, że jeśli pomyślisz, że ktoś o tobie myśli, to może akurat pomyślisz o kimś, kto też tego dnia spojrzy na zegarek. Przyjemna macedońska mikro-magia, rozpraszająca poczucie osamotnienia.

Moim ulubionym sprawdzaniem przyszłości jest wróżenie z fusów, które pozwala rozwijać opowieść i splatać historie z brązowych i białych figur. To jedna z praktyk, która zostaje po powrocie z Macedonii. Lecz podczas kilkukrotnych wycieczek tu i tam spotkałam się z kilkoma innymi metodami wróżenia. Karty nie są tak popularne jak w Polsce, nie dotarł jeszcze rynek magiczny, który rozstawiłby namioty z wróżkami i jasnowidzami. Żeby zajrzeć do tego, co będzie, trzeba się postarać.

Chyba każda miejscowość ma swojego wróża lub wróżkę, czyli gledacha / gledachkę, mniej lub bardziej znaną. Słyszałam o wybitnie uzdolnionych patrzących w kawę, ale na własnej skórze doświadczyłam także innych metod wróżenia.