Skopskie dzielnice: Gjorce Petrov i wolontariusze w Skopje

Zapytany o to, dlaczego wybrał na miejsce założenia organizacji akurat “naszą” dzielnicę, Dragan odpowiedział: tu nie ma nic, tutaj się nic nie dzieje.

W porównaniu z takimi dzielnicami Skopje jak Aerodrom czy nawet Avtokomanda, Gjorce Petrov rzeczywiście wypada słabo w kwestii jakichkolwiek aktywności dla młodzieży. Na pewno jest to min. kwestia lokalizacji, Gjorce leży na końcu Skopje, około 25 minut autobusem od centrum (co na tutejsze standardy skopskie znaczy: daleko!), w pobliżu nie ma nai kina, ani domu kultury, daleko do uniwersytetu i któregokolwiek z domów studenckich. Do głównej ulicy przytuliły się dwa duże supermarkety (bez kryptoreklamy:P) i nowe, zaledwie dwumiesięczne centrum handlowe – oszklona niebieska bryła, w której wnętrzu jeszcze nie byłam. W okolicy jest wyjątkowe zagęszczenie sklepów z kafelkami (ceramika łazienkowo-kuchenna) i różnego rodzaju domowymi-budowlanymi przedmiotami typu: rurki, druty, gwoździe. 2 minuty od domu jest burekdżilnica, kilka budek z sandwiczami, kilka kiosków, ba, są nawet świeżo prażone kikiriczki (orzeszki ziemne). Dzielnica jest w prawie 90% macedońska, nie uświadczysz w niej strzelistych wież i regularnych wołań imama; (podobno) w pobliżu jest cerkiew, zlokalizowałam także najbliżej położoną małą siłownię i malutki park. Chwilowe obniżenie temperatury zniechęca do bardziej intensywnej eksploracji Gjorce:)

Nowy rozdział już wkrótce: o EVS i kombinacjach wizowych

Spośród wszystkich Macedończyków, jakich poznałam, dwie grupy doświadczyły licznych podróży zagranicznych: tancerze i tancerki oraz osoby związane z NGO-sami. Ze świecą można szukać w Skopje szkół salsy, tanga, tańca brzucha czy dancehall; za to sporo młodych ludzi już od dziecka tańczy oro, czyli ludowe tańce macedońskie. Oro jest prestiżowe: jest w końcu macedońskie, i umożliwia udział w turnee w kraju a nawet za granicą. Nic więc dziwnego, że w prawie każdej większej miejscowści jest lokalna grupa; o ile nie znam żadnej osoby zawodowo tańczącej mazurka, znam kilkanaście tancerek i tancerzy oro.

Ta druga furtka dla młodych ludzi, którą można wymknąć się poza granice państwa i zobaczyć inny kawałek Europy to NGO-sy, które w Skopje i w całej Macedonii powstają jak grzyby po deszczu. Działania w NGO-sie mają charakter nie tylko lokalny: mimo że Macedonia nie jest w Unii Europejskiej, może korzystać z funduszy UE jako kraj kandydujący lub współpracując z krajem partnerskim. Szereg międzynarodowych szkoleń, seminariów i projektów oferuje program Youth in Action (http://www.mlodziez.org.pl/), a dzięki wyrozumiałości unijnej młodzieżą jest się do 30-go roku życia Multi-kulti, nauka poprzez zabawę, rozwój dzięki doświadczeniu kontaktu z „innymi” … to hasła-wytrychy w UE.

Przechodząc do sedna: przedwczoraj podpisałam cyrograf pieczętujący kolejny wyjazd do Macedonii. Korzystając ze szczodrości UE, będę wolontariuszką EVS pracującą dla stowarzyszenia cre-act-ive w Skopje.

Moratorium III i NGO-sy

O tym, że 28.06 w Prilepie ma się odbyć jakiś festiwal, wiedziałam już wcześniej. jednak z konkretnymi informacjami poznałam sie dopiero stojąc twarzą w twarz przed plakatem, wiszącym na drzewie w Prilepie. Pod szumną nazwą “festiwal” krył sie koncert sześciu macedońskich kapel metalowych, mniej lub bardziej znanych słuchaczom tegoż muzycznego stylu. Miejscem koncertu była letnia scena postawiona w klaustrofobicznym podwórzu w pobliżu Domu Kultury “Marko Cepenkov”.