Szutka, szkoły i NGOsy, czyli o próbie dotarcia do władz różnych :]

To, co widzisz, zależy od tego, jak patrzysz; trzeba by lat medytacji by wychwycać wszystkie szczegóły krajobrazu, zwracać uwagę na detale. Krajobraz jest emocjonalny a patrzenie jest kontekstualną interakcją, dopóki receptorem obrazu jest człowiek. Chodząc po ulicach Szutki w skórze wizytatorki / turystki robiłam zdjęcia biegającym dzieciom, konikom na płotach domów. Ładne słońce i pogoda, uczynność przechodniów i ogólne podniecenie towarzyszące wizycie Nikoli Gruevskiego kilkanaście dni temu sprawiały, że mojej percepcji umykały śmieci, malał brud i wszechobecna nędza. Inaczej patrzyłam jadąc na spotkanie w szkole, wyczulona na użyteczność miejsca, na potrzeby dzieci i moją własną chęć zrobienia tam czegoś rozwojowego.

Szkoła “Bracia Ramiz i Hamid” znajduje się przystanek przed bazarem. Trzeba przejść kawałek skośną uliczką w prawo, pokonać błoto, przedrzeć się przez zawalone stertami śmieci i plastikowych butelek boisko by dojść do drzwi szkoły. Przed podłużnym budynkiem z czerwonej cegły stały grupki chłopców i mężczyzn palących papierosy; na schodach siedziała ubrana w chustę „żebralna” babcia a na najniższej płaszczyźnie obrazu plątały się dzieci ubabrane tak, że wkomponowywały się w krajobraz. Drzwi szkoły otwiera klucznik, od progu nauczycielka biologii prowadzi mnie do gabinetu dyrektorki. Mijam duży holl świecący brakiem zdjęć i plakatów, kilka podobnych korytarzy i drzwi do klas.

Edukacja ekologiczna i nowi lokatorzy

Na Probistipskiej pojawiło się kilkoro nowych lokatorów. Pierwszy z nich, Jerzy, zawitał do nas z okazji imprezy urodzinowej Filipa, imprezy – niespodzianki, francusko-polsko-macedońskiej żurki. Oto i on, Jerzy:

Od wczoraj po południu nasz dom ocieplił się, czego przyczyną nie jest poprawa pogody, gdyż mimo kilku stopni powyżej zera wilgoć wdziera się przez szczeliny okien i drzwi, lecz mimo to ociepliło się za sprawą Mac:

Działania różne

Jestem tu już prawie trzy tygodnie. To chyba dobry moment na napisanie pierwszych wrażeń ogólnych z bycia na wolontariacie. Zdążyłam już przestawić się na tryb nocny, a nie zaczęły się jeszcze aktywności dzienne na tyle, by to zmieniać. Organizacja, w której jestem, okazuje się być na prawdę w porządku, moje wszelkie paranoidalne obaw rozwiały się. Dragan dba o to, żebyśmy czuli się dobrze a spotkania z nim przypominają rodzinno-psychologiczne pogadanki podczas których pyta zawsze najpierw o to, jak się czujemy i czy wszystko w porządku; czy znów wysiadły korki, czy jest ciepło w domu. W zeszłym tygodniu dostaliśmy kasę na wszelkie rzeczy domowe i dzięki temu w kuchni mamy pełen zestaw naczyń wzbogacony o mikser, nawet suszarki na pranie nam kupili:) Tzn. kupiliśmy je sami na Bit Pazaarze, który mimo że nie daje pożądanych przez nas smetko-potvrd, jest najtańszym miejscem na zakupy wszelkie w mieście.

Smetko-potvrda to magiczne słowo moje i Filipa, którzy na wszelkie wydatki musimy posiadać rachunek plus “fakturę”, czyli specjalną kartkę z pieczątką na której przeważnie odręcznie wypisuje się historię zakupów. Utrudnienie polega na tym że nie wszędzie się dostaje smetko-potvrdę, np. nie dostaniesz jej na bazarze, w kiosku, w piekarni, w budce z jedzeniem… dzięki wsparciu znajomych udaje mi się uniknąć uzależnienia od Tinex Discount:)

Nowy rozdział już wkrótce: o EVS i kombinacjach wizowych

Spośród wszystkich Macedończyków, jakich poznałam, dwie grupy doświadczyły licznych podróży zagranicznych: tancerze i tancerki oraz osoby związane z NGO-sami. Ze świecą można szukać w Skopje szkół salsy, tanga, tańca brzucha czy dancehall; za to sporo młodych ludzi już od dziecka tańczy oro, czyli ludowe tańce macedońskie. Oro jest prestiżowe: jest w końcu macedońskie, i umożliwia udział w turnee w kraju a nawet za granicą. Nic więc dziwnego, że w prawie każdej większej miejscowści jest lokalna grupa; o ile nie znam żadnej osoby zawodowo tańczącej mazurka, znam kilkanaście tancerek i tancerzy oro.

Ta druga furtka dla młodych ludzi, którą można wymknąć się poza granice państwa i zobaczyć inny kawałek Europy to NGO-sy, które w Skopje i w całej Macedonii powstają jak grzyby po deszczu. Działania w NGO-sie mają charakter nie tylko lokalny: mimo że Macedonia nie jest w Unii Europejskiej, może korzystać z funduszy UE jako kraj kandydujący lub współpracując z krajem partnerskim. Szereg międzynarodowych szkoleń, seminariów i projektów oferuje program Youth in Action (http://www.mlodziez.org.pl/), a dzięki wyrozumiałości unijnej młodzieżą jest się do 30-go roku życia Multi-kulti, nauka poprzez zabawę, rozwój dzięki doświadczeniu kontaktu z „innymi” … to hasła-wytrychy w UE.

Przechodząc do sedna: przedwczoraj podpisałam cyrograf pieczętujący kolejny wyjazd do Macedonii. Korzystając ze szczodrości UE, będę wolontariuszką EVS pracującą dla stowarzyszenia cre-act-ive w Skopje.