Une mesoj shqip me endje!

Mirmbrema! W reszcie zaczęłam naukę albańskiego. Mimo iż znajomość tego języka nie jest popularna wśród Macedończyków, kilka skopskich szkół oferuje kursy. Dragan i Dragan chcieli mnie zapisać do jednej z takich szkół, gdyż, jak stwierdzili, prywatne lekcje są bardzo drogie. W szkole, za 1000 den miesięcznie masz zajęcia dwa razy w tygodniu, po czterech miesiącach certyfikat… po pierwszych zajęciach na które poszłam, zdecydowałam jednak poszukać czegoś sama. Grupa duża – 11 osób, a na czwartej z kolei lekcji ćwiczono czytanie alfabetu i wyrazów. Dotarło do mnie, jak dużą przeszkodą w nauce języków bardziej skomplikowanych fonetycznie jest prostota i bezpośredniość macedońskiej cyrylicy. Poza tym wyjazdy – szkolenia, seminaria itp… suma sumarum, lepiej prywatnie raz w tygodniu, niż szkoła.

Wierząc w skuteczność poszukiwania u źródeł, postanowiłam popytać na Bit Pazaarze (przy okazji kupiłam kawałek błyszczącej tkaniny, którą zastąpiłam szpitalną firankę). W najbardziej albańskiej części jest mały narożny sklepik z tkaninami, chustami i perfumami, w którym często kupujemy mały szklany zapach sprowadzany z Arabii Saudyjskiej. Prowadzi go dwóch starszych muzułmanów, brodatych i zaczapkowanych, z których jeden zawsze wita nas „dzieńdobry”. W tym właśnie sklepiku dostałam numer telefonu do kuzynki jednego z nich i mając wyobrażenie przykrytej chustą starszej kobiety umówiłam się z nią na spotkanie.

Mucha śmierdzi; edukacji ciąg dalszy

Gdyby ktokolwiek powiedział mi jakiś czas temu, że będę zajmowała się eko-edukacją może i bym uwierzyła… ale tak na prawdę nie planowałam zajmować się tym w skali większej niż… cóż, w ogóle tego nie planowałam:) Tymczasem niemalże z dnia na dzień mój powstały trochę przypadkiem eko-projekt rozrasta się i wypuszcza korzonki w coraz to nowe przestrzenie. Najbardziej męcząca jest nuda, więc dopóki mój projekt  dla kobiet-liderek leży w Agencji Młodzieży i Sportu czekając na akredytację, wymyślam co robić, aby się nie nudzić.

Nowi ludzie i nowe idee najczęściej pojawiają się przypadkiem; na szkoleniu genderowym w Kavadarci poznałam dziewczynę ze Skopje, działającą w lokalnym NGO; wymieniłyśmy się numerami telefonów, i kiedy już kompletnie o tym zapomniałam, zadzwoniła zapraszając mnie na spotkanie organizacji. W dzień spotkania zamiast niej zadzwonił organizacyjny boss z informacją że spotkanie tak, aktualne, ale z nim i kilkorgiem znajomych. Z konsumpcji jabłkowo-cynamonowej herbaty w centrum wyłoniła się współpraca; oto “Mladi za Mladi” organizują akcję sprzątania Skopje, na której chętnie zobaczą “moje” dzieci z Eko-grupy, czternastego marca. Ekologia pojawia się  tam gdzie spodziewam się gender;)

Maniacy i ich podboje oraz kawa z dodatkami

Przechadzając się przez Bit Pazaar dla odetchnięcia od poeuropejczonej części miasta, natchniona myślą o pustej puszce na kawę czekającą w domu, udałam się do stoiska-dukjanu o nazwie mielonej kawy. Poza trzema rodzajami ziaren kawy, w różnych odcieniach ciemnego brązu, w plastikowym pojemniku dojrzałam ziarenka, również brązowe, przypominające małe orzeszki. Na pytanie „co to?” albański chłopiec zasłuchany w nacjonalistycznym hip-hopie brzmiącym ze słuchawek, odpowiedział nie znaną mi nazwą. Do skutku wyrażałam mą nieznajomość realiów i wytłumaczył iż Naut jest dodatkiem, który poprawia smak kawy i działa tak, żeby była lepsza. Za 20 dinarów kupiłam mieszankę, która ma posmak żołędziówki. Poza Naut, w pojemnikach są ziarenka „na cukier” i „na ciśnienie”. Sprawa warta zbadania.