Vodno

Vodno to nazwa góry królującej nad Skopje, której zawdzięczam wrażenie, że świat nie kończy się na horyzontalnej przestrzeni miasta. Vodno podzielone jest na: dolne, średnie i górne (podczas pierwszej wycieczki dotarłam na “dolne”). Na szczycie góry, w górnym Vodno, stoi krzyż, przewyższający maksymalne 1066 m, które góra osiąga w swoim najwyższym punkcie. Krzyż, zwany Milenijnym, został wybudowany z okazji 2000-lecia chrześcijaństwa. Wybudowany w 2002 roku, ma 66 metrów, z których każdy centymetr jest obiektem niechęci części osób odmiennego wyznania lub ateistów.

Mimo iż przewodniki wspominają o bogactwie przyrodniczym (kto tam widział jelenia lub wilka???) Na dolnym Vodno królują śmieci. Średnie i górne to las, ścieżki dla turystów, zadaszone altany na szlaku. to, czego brakuje, to czeszmy. Mimo uroku, na Vodno nie ma tłumów. Może dlatego, że od średniego w górę ciężko dostać się samochodem. A może dlatego, że turystyce w Macedonii brak rozwoju. Znaczy, jest niedorozwój;)

Poza tablicą towarzystwa ekologicznego (na temat zachowania w lesie) oraz tablicą z mapą parku (ufundowaną przez urząd miasta), na ścieżkach, po których szłam osobiście, nie było niczego poza oznaczeniami. Brak reklamy, która mogłaby przyciągnąć lubiących przyrodę. Kilka drogich hoteli znanych jest biznesmenom. O tym, że na Vodno są monastyry, cerkwie, pomniki, można dowiedzieć się jedynie przypadkiem na nie trafiając, lub szukając w wyspecjalizowanych przewodnikach turystycznych. W świadomości ogólnej takiej wiedzy kompletnie brak.

Na Vodno można jednak uprawiać sport, nawet taki jak paralotniarstwo, jednak latający zdają się znikać wśród foliowych torebek przesłaniających obłoki nad Skopje.